Beste Els

Daar boven, waar de ramen openstaan.

Dank je wel voor je bericht. Inderdaad was ik prettig verrast om een reactie te ontvangen van mijn verre nicht uit Enschede, en niet alleen van jou maar ook nog van neef Marco. Het is tenslotte alweer jaren geleden dat wij elkaar gezien, laat staan gesproken hebben.

Ik wist dat het bericht van mijn ziekenhuisopname mijn moeder aan zou grijpen; immers was ik niet zo ver verwijderd van datgene waar mijn vader destijds aan overleed: een zogeheten voorwandinfarct. Maar het moet haar wel erg aangegrepen hebben als zij zelfs "verder weg liggende familieleden" is gaan bellen.

Hoe dan ook, veel dank voor je complimenten. Ik kan niet ontkennen dat deze operatie een ingrijpend verhaal voor mij is dat misschien meer gevolgen gaat hebben dan ik had voorzien. Maar als ik me herinner wat jij zelf in je jonge jaren doorgemaakt hebt aan operaties en revalidatie dan voelt mijn verhaal algauw als veel minder belangrijk.

Het idee van de kinderen om mij met een ladderwagen mijn huis in te schuiven was ik eerlijk gezegd alweer vergeten: mijn kinderen produceren immers aan de lopende band bizarre ideeën. Maar toch bedankt voor het herinneren; het is inderdaad een gedachte waar je meteen beeld bij hebt en ik heb het verhaal inmiddels verwerkt in mijn blog (in 'Drie weken en-een-beetje na operatie, stand van zaken').

Je bent uiteraard altijd welkom om eens op bezoek te komen. Het adres is Herenstraat 22 2511EA Den Haag en mijn nummer is 06 1550 4514. Ik ga het jou niet aandoen om mijn steile trappen dan te beklimmen; laten we dan hier om de hoek afspreken op het Plein.
Ik hoop dat het met jou goed gaat. Nogmaals dank voor je bericht en misschien snel tot ziens.

Hartelijke groet, Mart

Uit de serie Onvergetelijke Dialogen III

Help, mijn dongel geeft het ineens op. Dat is het apparaatje dat zorgt voor de verbinding met het internet. Nu kan ik niet het internet op en mijn laptop naar een wifi-omgeving dragen mag niet, want het ding weegt veel meer dan 1 kg.


Eerst maar eens naar de T-mobilewinkel. Ik moet wandelen van de dokter tenslotte.
"Tja, wat wij kunnen doen is u een nieuwe simkaart meegeven voor in uw dongel, misschien dat die niet goed meer werkt."
"Dat hebben jullie mij een maand geleden al meegegeven, terwijl ik wist dat het probleem in de dongel zelf zit."
"Aha. In dat geval kunnen wij de dongel laten repareren, dan hebt u hem over een week of drie weer terug."
"Een week of drie? Maar dit is een zakelijk abonnement. Wat denkt u, dat ik mijn bedrijf drie weken op non-actief zet omdat er een dongel gerepareerd moet worden?"
"Tja, daar kunnen wij helaas niets over zeggen. Dit is wat wij u aan kunnen aanbieden. Althans, aanbieden: bieden."
"Kan ik dan voor die drie weken niet op zijn minst een vervangende dongel mee krijgen?"
Daar is overleg voor nodig.
"Helaas meneer, dat zit niet in ons servicepakket."

Zouden ze mij bij de T-mobile klantenservice misschien verder kunnen helpen? Bellen. Ik besluit meteen de hartkaart uit te spelen en te vertellen dat ik geopereerd ben, mijn hele kennissenkring zit te wachten op informatie en dat kan nu niet.
"O wat een schokkend nieuws meneer De Jong. Ja daar staan wij natuurlijk niet zo vaak bij stil als wij klanten te woord staan, dat er soms zulke verhalen achter zitten. Ik ga direct overleggen met de afdeling Hutsefluts wat wij kunnen doen, een ogenblikje."

"Met de afdeling Hutsefluts. Ik begrijp dat u een nieuw abonnement af wilt sluiten?"
"Nee, ik wil een oplossing voor mijn kapotte dongel. In de winkel zeiden ze dat het drie weken duurt om hem te laten repareren en zo lang kan ik niet zonder."
"Maar ik zie hier dat uw dongel al 3,5 jaar oud is en de garantie verlopen is, dus hij kan helemaal niet opgestuurd worden."
"Ik wìl hem ook helemaal niet opsturen, ik wil een snellere oplossing."
"Maar ik zie ook dat begin dit jaar uw abonnement aangepast is. Hebt u toen geen nieuwe dongel ontvangen? Nee? Dat is vreemd. Maar goed, ik ga even overleggen met de afdeling Verkoop, een ogenblikje."
 
"Met de afdeling Verkoop, dank u wel voor het wachten. Ik begrijp dat u een nieuwe dongel wilt kopen."
"Nee. Ik wil een snelle oplossing voor mijn dongel die het niet meer doet."
"Tja, de garantie op uw oude dongel is verlopen dus dan kunnen wij u alleen een nieuwe toesturen voor 25 Euro. Maar dat moet dan wel in combinatie met een nieuw jaarabonnement."
"Dat begrijp ik niet. U levert een dienst compleet met het apparaatje waarmee die dienst kan draaien. Nu geeft het apparaatje het na 3,5 jaar op en nu zou ik een nieuw abonnement moeten nemen om een nieuw apparaatje te krijgen?"
"Ja meneer, zo werkt het. Wij kunnen dat apparaatje alleen leveren in combinatie met een abonnement. Duurt maar drie werkdagen. Tenzij u naar de T-mobile winkel stapt natuurlijk, daar hebben ze ze op voorraad."

Terug naar de T-mobilewinkel met het verhaal dat ik zojuist gehoord heb.
"Nou dat van dat jaarabonnement klopt niet hoor, u kunt hier gewoon een losse dongel kopen voor 29,95."
"En hoe zit dat dan met die opmerking dat ik een nieuwe dongel had moeten ontvangen bij het aanpassen van mijn abonnement eerder dit jaar?"
"Tja, het ging toen om een bestaand contract en daarvoor waren wij niet verplicht om een nieuwe dongel mee te geven, en bovendien deed uw oude dongel het toen nog, is het niet?"

Ik geef het op en koop een nieuwe dongel voor 29,95. Moet ik wel thuis even de driver van de oude dongel uit mijn laptop verwijderen en de nieuwe installeren. Dat verwijderen is snel gebeurd tot mijn eigen verbazing, want ik ben helemaal niet zo bedreven in die zaken. Dan de nieuwe installeren.
Mededeling: "Er is nog een oude driver van dit type actief in uw systeem. Die moet u eerst verwijderen alvorens u deze driver kunt installeren."
Twee keer een half uur besteed aan het opsporen van verborgen delen van de oude driver, maar de mededeling blijft terugkomen.

Weer naar de T-mobile winkel met laptop en dongel. Zoon gecharterd om laptop te sjouwen. Het voltallige personeel buigt zich over het probleem maar komt er niet uit. Helaas is het inmiddels te laat om vandaag nog te bellen met hun afdeling technische ondersteuning. Of ik morgen terug kan komen.

Volgende dag wederom naar de T-mobile winkel. Zoon gecharterd om laptop te sjouwen. Een uur gewacht totdat het de medewerker met behulp van de "Afdeling Technicals" gelukt was om diep in het systeem drie bestandjes te verwijderen die mijn oude dongel daar geïnstalleerd had.

En zo ben ik dan na een dag of vijf gedoe weer online. Vorig jaar haalde Joup van 't Hek de talkshows omdat hij de hulpdiensten van de telefoonmaatschappijen in het openbaar afgekraakt had. Hij heeft er geloof ik zelfs een magazine over vol geschreven. Joup maakte zich vooral kwaad om het feit dat hij ineens wel adequaat geholpen werd nadat hij als BN-ner zijn naam in de strijd gegooid had. Sindsdien is er nog maar weinig veranderd vrees ik.

Nagekomen bericht
"Beste heer Jong, wij stellen u graag vijf vragen over uw recente contact met T-Mobile. Alle sms-en die u ontvangt en verstuurt hierover zijn gratis."

"1van5: Hoe tevreden bent u over uw gesprek met T-Mobile? 1=uiterst 2=zeer 3=tevreden 4=enigszins 5= ontevreden"

Antwoord: 5

"Beste klant, het onderzoek is afgerond. Wij danken u voor uw medewerking."

Bericht uit het Bronovo

Den Haag, 20 augustus 2012


Geachte heer De Jong,

Bij deze de door u gevraagde informatie ten behoeve van belanghebbenden.

Naar aanleiding van uw verblijf in het ziekenhuis van 21 juli 2012 tot en met 10 augustus 2012, in welke periode u een open hartoperatie heeft ondergaan, welke ongecompliceerd is verlopen.

Bij ontslag hebben wij u het advies gegeven om, gezien de zwaarte van uw werkzaamheden, niet uw werk te hervatten tot u ook aan het revalidatieprogramma heeft deelgenomen. Tevens hebben wij u geadviseerd u tijdig met uw werkgever in verbinding te stellen met betrekking tot een eventueel werkhervattingstraject.

Hopende u zo voldoende te hebben geïnformeerd verblijf ik met vriendelijke groet, namens de maatschap cardiologie,


H. Hensing, psysician assistant cardiologie

Drie weken en-een-beetje na operatie, stand van zaken

Dat en-een-beetje had te maken met problemen met internet, waarover later meer.

Sinds vorige week vrijdag woon ik weer in mijn eigen huis. Verhuisd door Leny, die als een pakezel mijn spullen de trap op droeg. Dat andere mensen dingen van mij over moeten nemen kan ik nog maar moeilijk aanzien. Ook moet ik mijzelf regelmatig toespreken dat ik die pan of die tas echt nog niet op mag tillen.

Afgelopen woensdag kwam voor het eerst de huishoudelijke hulp: Ruth, die haar telefoon opneemt met "Gods zegen" en al snel vertelde dat zij op zondag naar de kerk van Johan Maasbach gaat. En o, wat hebt u veel boeken. Ja ik lees ook wel veel maar alleen christelijke boeken.
Mijn huisje is te klein om elke week de volle 3,5 uur schoon te maken waar ik volgens de computer recht op heb, dus Ruth en ik gaan volgende week maar eens gezellig samen boodschappen doen waarbij zij de tas mag dragen. Loop ik ook eens met een Surinaamse chick over straat.

Terwijl ik een maandje geleden in het Bronovo aan het wachten was op de operatie kwamen de kinderen op bezoek zodat ik hen kon vertellen wat er stond te gebeuren. Tot op dat moment hadden zij er nog wel beeld bij dat ik na de operatie toch die drie weken met hen naar Camping Bakkum kon. Dan zouden zij de tent wel opzetten en dan kon ik daar in gaan liggen. Gaandeweg mijn verhaal drong het echter door dat het een beetje anders zou gaan.

Ook moest ik hen vertellen dat ik na de operatie waarschijnlijk een tijdje niet in mijn eigen huis zou wonen vanwege het traplopen. Al nadenkend daarover kreeg Sil wel een goed idee. Wij hadden een keer staan kijken naar een oude man die van vier hoog op een brancard uit zijn raam geschoven werd en met een ladderwagen van de brandweer naar beneden werd gehaald. Zou dat ook niet andersom kunnen, dat ze mij dan gewoon hier naar binnen schoven? Dan konden de kinderen wel voor mij koken en de boodschappen doen. Ook dat is gelukkig niet nodig gebleken: ik heb hoogtevrees.

Die 51 treden blijken ook niet echt het probleem niet te zijn; ik neem ze een keer of vijf per dag, waarna ik even op een stoel moet gaan zitten om op adem te komen. De uitdaging is eerder het verdelen van mijn energie over de dag. Na een activiteit van een uur is het soms nodig om een half uur te ontspannen. En met activiteit bedoel ik dan bijvoorbeeld iets eenvoudigs als Sil naar school brengen. Ook veel slaap is van belang om de dag door te komen.

De afgelopen week zijn mijn kinderen bij mij gebleven: Sil is deze week weer naar school gegaan en mijn hangjongere van 13 had voor een deel van de week zo zijn eigen activiteiten, zoals met vrienden in de stad rondhangen. Volgende week gaat ook die naar school en heb ik het huis weer alleen.
Het voornemen is om dan weer wat simpele activiteiten op te pakken van "voor de operatie": beetje muziek maken, de facebook pagina's van de respectievelijke bands bijwerken, de lopende zakelijke e-mailcontacten weer aanhalen ...

Ik kom steeds maar mensen tegen die mij vertellen dat ik er op moet rekenen dat ik "zeker nog wel een jaar" zoet zal zijn voordat ik geen last meer heb van de gevolgen van de narcose. Nou, dat de narcose gevolgen heeft dat voel ik, maar ik was toch niet van plan om daar een jaar mee zoet te zijn ...


Three weeks after operation, status report

Since last week I live in my own house again. Moved by Leny who carried my things up the stairs like a pack donkey. Other people taking over the heavy work from me is something I still hate to watch. Also I have to tell myself that I really cannot lift that pan or bag yet. 

Last Wednesday the domestic help was here for the first time. Ruth, that takes up her phone with "God's blessing" and told me that she goes to the church of Johan Maasbach on Sundays. My house is too small to clean the full 3,5 hours that I am entitled to according to the office, so next week I have planned that we'll go and do the groceries together and she may carry the bags.

While I was waiting for the operation in Bronovo Hospital my children visited me so that I could inform them about what was about to happen. Until that moment they still had an image that the three of us would go to the camping right after the operation, they would set up the tent and I could lay down inside. During my story it slowly dawned that it would go different. 

Also I had to tell them that after the operation I would probably not live in my own house for a while. Thinking about this Sil got a marvellous idea. We had been watching once how an old man on a brancard was moved through a window for high and was taken down by the fire brigade. Wouldn't it be possible to do it the reverse way with me? The children could then do the shopping and cooking. This also has proven unneccessary. I have fear of hight.

Those 51 steps appear not to be really a problem, I take them some 5 times a day, after which I need to sit down for a minute to catch my breath again. The challenge is more how to divide my energy over the day. After an activity of an hour I sometimes need to relax for half an hour. And with activities I mean simple things such as bringing Sil to school. Also much sleep is needed to take it through the day. 

Last week my children were here. Sil went to school again and the adolescent of 13 had his own activities most of the time, such as hanging around in the city with friends. Next week he goes to school as well and I have the house for myself again.  
The plan is to take up some simple activities then from : before the operation": make a little music, update the facebook pages of the bands, take up the running business email contacts ...

I meet people all the time who tell me that I have to count on "at least a year" before the consequences of the narcosis are gone. Well, I can feel that the narcosis has consequences, but I did not intend to be busy with that for a year ...

Twee weken na operatie, stand van zaken

1. Voorheen hing alles. Nu staat mijn litteken als een stokje overeind en hangt het aan weerszijden.

2. Het gaat allemaal in zijn twee terwijl ik in zijn vier zou willen.

3. Een zeurderig gevoel achter het linker sleutelbeen. Misschien omdat ik wat krampachtig loop of toch wat rare houdingen aanneem in bed (zoveel mogelijk op de rug slapen), maar waarschijnlijker omdat op die hoogte een slagader weg gesloopt is.

4. Het korstje op mijn litteken jeukt en ik moet de neiging onderdrukken om het eraf te peuteren. Onder dat korstje blijkt echter een beduidend minder spectaculair streepje te zitten dan dat korstje suggereert. Dat is dan weer genoeg reden om het te laten zitten. Het is allemaal nog gevoelig en de huid er omheen is nog steeds beurs maar ik durf het steeds beter aan te raken.

5.Gisteren en vandaag bij de kinderen op camping Bakkum geweest die daar onder de fantastische begeleiding van Max vakantie vieren, zodat Max een nachtje naar huis kon. Dat beviel heel goed; heb weer wat kleur in het gezicht gekregen en verder gedaan wat ik meestal doe op Bakkum: totaal niets.

6. Na een week in het 'overgangshuis' ben ik aan mijn eigen huis toe; morgen verhuis ik. Ik geloof er steeds minder van dat ik die 51 treden niet zou kunnen nemen en ook voor mijn kinderen is het beter om terug te keren in hun eigen huis.

7. Het aantal aanmeldingen voor Cook-'n-bezoek Sessies stijgt. Volgende week zijn mijn kinderen bij mij en koken zij. Daarna voortzetting van de Sessies.


Two weeks after operiation, status report.

1. Before, everything hung. Now my scar stands like a stick and it hangs on both sides.
2. It all goes in the 2nd gear while I would like the 4th gear.
3. A sour feeling behind my left clavicle. Maybe because I walk too cautious or take strange positions in bed (trying to sleep on my back) but more probably because they used and artery from there.
4. The scab on my scar itches and I have to withhold myself from scratching it off. Under that scab however is a much less spectacular wound than the scab suggests and that is enough reason to leave it there. The wound and the skin around it is still quite sensitive, but at least I dare to touch it now.
5. Yeaterday and today I was at camping Bakkum where my kids enjoy their holiday, accompanied by babysit Max, so that Max could have some time off. I enjoyed that, I did there what I usually do at Bakkum: totally nothing. 
6. After a week in the 'transit house' I'm ready to go to my own home; I am moving tomorrow. I believe those 51 steps are not a problem anymore and also for the kids it is better to return to their own home.
7. Next week my children will cook for me; the Cook-'n-bezoek Sessions will be continued after that. 

De Cook-'n'-Bezoek Sessies, Part I

Rien Kanaar met noppentas

De Cook-'n'-Bezoek Sessies kregen vandaag een aftrap met een Cook-'n'-Bezoek van Rien, de gitarist van de band, aan de Amerongenstraat. De hele middag heeft de man in de keuken doorgebracht om de smaakvolle en voedzame maaltijd in getoonde noppentas voor te bereiden. Waarvoor hulde en grote complimenten.

Rien en ik blijken meer gemeenschappelijke raakpunten te hebben dan ik dacht. Zo blijkt hij bijvoorbeeld een hele carrière achter de rug te hebben binnen de psychiatrie als coördinator activiteitenbegeleiding in de Robert Fleury Stichting (thans onderdeel van Rivierduinen). Het blijkt dat je een hele tijd samen op kan trekken in een band zonder elkaar te kennen, wat eigenlijk heel raar is.

Alleen al daarom roep ik al na één Cook-'n'-Bezoek Sessie iedereen op, dus niet alleen herstellende hartpatiënten maar iedereen, om dit bescheiden voorbeeld te volgen en massaal Cook-'n'-Bezoek Sessies te starten. Weg met het internet en leve de 1 op 1 ontmoeting en het gesprek.

Calimero

Trouwens, je wordt op den duur ook wel melig hoor van al dat liggen in een bed. Sinds vorige week donderdag heb ik dezelfde overbuurvrouw van 64 gehad, zowel in Leiden als in Bronovo (wij verhuisden op dezelfde middag).

Maar gisteren werd er een stokoude en hele voorname mevrouw onze kamer binnen gereden, die een beetje raar-aan-elkaar bleek te praten. Een beetje zoals Calimero, maar dan met een sonore lage stem. Vanaf het moment dat ik mijn overbuurvrouw deelgenoot had gemaakt van deze observatie konden wij ons nauwelijks nog goed houden zodra deze mevrouw haar mond opendeed. Dan hoorde ik tegenover mij weer een zacht maar onherroepelijk aanzwellend gesnik en gesmoord gelach en dan moest ik zelf ook heel lang naar beneden blijven kijken.

Diezelfde mevrouw bleek bij het uitademen telkens een 'hem'-geluidje te maken. Toen ik het ging klokken bleek dat er uit te komen met een frequentie van 40 bpm. Vervolgens kreeg ik het idee om met zijn drieën een Human Beat Machine te vormen met dat 'hem'-geluidje als basis. Mijn overbuurvrouw wist niet wat dat was, maar ze ging het wel even googlen op haar I-pad. Daarna moest zij nogal schielijk de gang op en heeft het heel lang geduurd voordat zij de kamer weer op durfde zonder het uit te schateren. En die mevrouw maar doorgaan met dat ge-'hem'. 

Heel puberaal allemaal, maar wel goed voor de stemming. Wij hebben tenslotte wel iets groots meegemaakt en dan is het heel lekker om nu en dan even spanning af te blazen met een grap.
Ik heb met mensen op een kamer gelegen die zich voornamen om vanaf nu dan toch echt voluit te gaan leven. Met een dergelijk voornemen zou ik waarschijnlijk onhoudbaar worden voor mijn omgeving. Maar goed, ik hou van het leven zoals het is en ik streef ernaar om de draad binnenkort weer op te kunnen pakken.

Benedenhuis

Nou, hier zit ik dan, te acclimatiseren in een benedenhuis met een tuin, met zeeën van tijd, een verbod op krachtsinpanningen, een AH bezorgpakket en een broekmaat minder. Vanmiddag eerst maar een beetje de omgeving verkend, straatje uit  hier, straatje uit daar, pilletjes opgehaald ... en even met de tram op en neer naar het Centrum om te zien hoe lang dat duurt (15 min.) en om een tijdje in een omgeving te zijn waar ik eens niet de jongste ben ...

Het verschil tussen het ziekenhuis en de grote boze buitenwereld is de drukte. Ik was mij in de stad scherp bewust, vooral in de winkelstraten, van die verticale streep middenvoor. Niet alleen omdat die vanaf vannacht is gaan jeuken, maar vooral omdat die op een kwetsbare plaats zit. Je kunt zo maar tegen iemand op lopen ... Revalideren gaat voor een groot deel over zelfvertrouwen zeggen ze en dit is zoiets.

De komende weken ga ik hier in dit huis dus wachten op de vervolgafspraak. Ik verwacht dat ik iets minder frequent zal posten op deze blog, zo eens per week verwacht ik. Bedankt voor het volgen ...

Dag acht

De stand van zaken op dit moment:

- Mijn hart is goed gerepareerd. Alle onderzoeken, proeven en tests wijzen dat uit. Het klopt met een gestaag sinusritme; er zijn geen extra slagen of andere afwijkingen bij inspanning; het zuurstofgehalte van mijn bloed is 99% en mijn bloeddruk blijft ook bij inspanning keurig binnen de standaardwaarden van een gezonde man.

- Mijn borstbeen, dat tijdens de operatie doormidden gezaagd is en daarna met ijzerdraad weer aan elkaar gebonden, moet de komende vijf weken weer goed aan elkaar groeien. Dat betekent concreet: vijf weken niet fietsen en vijf weken niets tillen dat zwaarder is dan 1 kilo. Dus niet zelf boodschappen doen en koken. Ook niet stofzuigen bijvoorbeeld. Al het andere waarmee ik mijn borstbeen niet belast mag wel. De bedoeling is dat ik 's avonds 'lekker moe' ben in plaats van 'vervelend moe'. Ik moet zelf proefondervindelijk uitvinden waar dat verschil zich bevindt.

- Mijn lichamelijke conditie is als gevolg van de operatie sterk achteruit gegaan. Dat houdt concreet in dat ik nog snel kortademig ben bij inspanning. Veertig traptreden op is op dit moment mijn grens. De remedie is vooral veel wandelen en goed doorademen.

- Morgen (vrijdag) ga ik voor een maand wonen in het huis van Peter. vlakbij het Zuiderpark.  Adres: Amerongenstraat 106, 2546VZ Den Haag. Tram 6 en RR4 stoppen daar dichtbij. Ik krijg daar huishoudelijke hulp voor hand- en spandiensten. Boodschappen doe ik via de AH bezorgservice. Gezonde stoommaaltijden vervangen het koken.

- Cook-'n-bezoek. Hierbij nodig ik iedereen die daar zin in heeft uit om mij de komende zes weken een keer te bezoeken, maar dan wel rond het avondeten. Eerst jij koken en dan samen eten. Ik maak de complimenten. Boodschappen doen in overleg. Ik zorg sowieso voor de rode wijn want die is goed voor hart en bloedvaten. Wel eerst even bellen uiteraard.


Current status:

- My heart has been well repaired. All examinations and tests indicate that. It beats with a steady sinus rhythm, there are no additional strokes or other abnormalities during exercise; the oxygen content of my blood is 99%; my blood pressure during exercise remains neatly within the standard values ​​of a healthy man.

- My sternum, that was cut through during the operation, needs to grow together again in the next five weeks. That means in practice: five weeks no cycling no lifting heavier than 1 kilo. No shopping, cooking and vacuuming for five weeks. Everything else is allowed that does not harm my sternum. The intention is that at the end of the day I am 'nice and tired' instead of weary. I must invent empirically where the difference lies.

- My physical condition has deteriorated as a result of the operation. That means I am short of breath quickly during exercise. Forty steps up is my limit at this moment. The cure is to walk a lot and breath thorougly.

- From tomorrow on (Friday) I live in the house of Peter. near Zuiderpark. Address: Amerongenstraat 106, 2546VZ The Hague. Tram 6 and RR4 stop closeby. I have domestic help for the household. For groceries I use AH delivery. Healthy (steam) microwave meals replace normal cooking.

- 'Cook 'n' visit'. Hereby I invite anyone who feels like to visit me in the next six weeks, but preferably around dinner. First you cook and then we eat together. I' ll make the compliments. Groceries in consultation. I care for the red wine because that is good for heart and blood vessels. Of course, give me a call in advance.

De Gezusters van de Boterhammen II

"Hebbie een breedbeeldcamera, hahahaha.

Toch nog even een foto ter ere van de Gezusters van de Boterhammen. Met hun plat Haagse accent en hun platte humor brengen ze een hoop licht in de duisternis. Er is trouwens nog een zus en ook nog een nicht die er ook zo uitzien. Deze twee werken al 26 jaar in dit ziekenhuis.

De huishoudelijke hulp II

"Dag meneer de Jong, onze computer heeft aan de hand van de vragenlijst voor u uitgerekend op welke hulp u recht heeft:

- 10 minuten voor de was;
- 80 minuten voor licht huishoudelijk werk;
- 90 minuten voor zwaarder huishoudelijk werk;
- 30 minuten voor boodschappen.

Bij elkaar 3,5 uur dus. Denkt u dat dat voor u genoeg is?"

"Nou, als de computer dat voor mij uitgerekend heeft kan ik daar waarschijnlijk weinig meer aan veranderen, is het wel?"

"Jawel hoor, dan gaan we gewoon nogmaals door de vragenlijst heen en dan passen wij de antwoorden aan."

"Nou nee, dank u wel."

"Goed, dan gaan ik nu de bedrijven opnoemen waar u uit kunt kiezen.
Cardia.
T-Zorg.
Florence.
SWZ.
Pieter van Foreest.
Marente.
ProfZorg.
Optima Cura.
Zorg&Home.
Evita.
HMS.
Denkt u dat u daar een keuze uit kunt maken?"

"Ik heb van geen van die instellingen nog ooit gehoord ... "

"Dan raad ik u aan T-Zorg te kiezen. Ik ga u daar aanmelden en dan wordt u teruggebeld om verdere afspraken te maken."

De huishoudelijke hulp I

Telefoon van een mevrouw van de gemeente die in moet schatten of ik recht heb op huishoudelijke hulp en hoe veel huishoudelijke hulp dan.


"Meneer de Jong, wij gaan nu samen met u door een vragenlijst en dan rekent de computer uit op welke zorg u recht heeft".

"Is uw aandoening gerelateerd aan:
a) het bottenstelsel,
b) het hart- en vaatstelsel,
c) de longen,
d) de huid,
e) een neurologische aandoening,
f) de organen,
g) het bewegingsapparaat.   

"Kunt u staan."
"Hoe lang kunt u staan."
"Kunt u bukken."
"Hoe lang kunt u bukken."
"Hoe diep kunt u bukken."
"Kunt u boven uw hoofd reiken."
"Met één of met twee handen."
"Kunt u beide handen gebruiken."

"Bent u binnenshuis mobiel of gebruikt u hulpmiddelen zoals
- een rollator,
- een looprek of
- een rolstoel."

"Kunt u:
- niets tillen,
- lichte dingen tillen, zoals een pak melk, of
- ook zwaarder tillen."
     -"Ik mag tot een kilo gaan, dus een pak melk kan ik tillen."
     -"Maar met een pak melk kan ook bedoeld worden: een pak van anderhalve liter."
     -"Vult u dan maar in dat ik niets kan tillen".

"Kunt u een bed opmaken."
"Kunt u stofzuigen."
"Kunt u planten watergeven."
"Kunt u de wasmachine inruimen."

"Kunt u was uit de machine halen."
     -"Ja."
     -"Maar was kan zwaarder dan een kilo wegen als het nat uit de machine komt."
     -"Dat is waar."
     -"Dan vul ik in dat u hulp nodig hebt met uit de machine halen en ophangen van de was."
     -"Maar droge was kan ik dan wel weer van de lijn halen."

"Kunt u buitenshuis lopen."
"Hoe ver kunt u buitenshuis lopen."
"Kunt u fietsen."
"Kunt u auto rijden."
"Kunt u gebruik maken van het openbaar vervoer."
"Kunt u boodschappen doen."
"Kunt u koken."
"Is er een afwasmachine."
"Kunt u afwassen."

Et cetera et cetera et cetera.

"Hebt u bovenstaande vragen naar waarheid ingevuld."
"Dan gaat de computer nu voor u analyseren op welke zorg u recht heeft. Wij bellen u later terug."

Dag zeven

Ook vandaag was de maatschappelijk werker - voor de derde dag - nog onderweg naar hier. Die moet dus wel van heel ver komen. Als hij morgen onverhoopt mocht arriveren ben ik nog hier, anders heeft hij voor niets die hele reis gemaakt.

Bezoek van mijn collega's gehad en een uurtje bijgepraat over het werk.
Zo'n uurtje rechtop zitten en praten blijkt toch nog wel lang genoeg te zijn voor dit moment. Ik ga op een bepaald moment transpireren en dat moet ik gaan (leren) beschouwen als teken dat ik aan mijn grens zit.

'Gefietst' bij fysiotherapie.

Verder: wachten op vrijdag, wanneer ik met ontslag ga en het lange wachten begint totdat mijn borstbeen aan elkaar gegroeid is.

Uit de serie Onvergetelijke Dialogen II

Een jaar of vijfentwintig geleden reisden Jan, Cora en ik door het land als Cabaret Puls en traden wij op voor plaatselijke patiëntenraden. Het programma was voor een groot deel geïmproviseerd en de onderwerpen harkten wij vaak vlak voor de voorstelling nog bij elkaar door ons oor te luisteren te leggen bij ons publiek. Om het geheel compleet te maken hadden wij een aantal bizarre dialogen tussen patiënt en zorgverlener achter de hand.

Nu ben ik zelf onderdeel van zulke dialogen. Dit advies kreeg ik vorige week in het LUMC.


"Zuster, ik heb zo iets raars. Op het moment dat ik in slaap val dan adem ik wel uit, maar niet vanzelf weer in. Dan schrik ik wakker van de ademnood en dan moet ik een paar keer heel diep inademen. En een half minuutje later gebeurt weer precies hetzelfde."

"Nou dan is uw ademtechniek niet goed meneer De Jong."

"Ja, zoiets dacht ik zelf ook al, maar wat zou ik eraan kunnen doen? Thuis heb ik dat niet, maar daar slaap ik altijd op mijn zij, en dat mag nu zes weken niet".

"Tja. Wat u kunt doen is door uw neus inademen en er verder niet te veel bij nadenken."

"Maar ik denk er ook niet bij na. Het gebeurt juist onbewust."

"Ja, zo gebeurt er heel veel onbewust he meneer De Jong, tijdens de slaap."

"Inderdaad. Maar wat kan ik nog meer proberen?"

"Nou, u kunt bijvoorbeeld ook heel even op uw zij gaan liggen totdat u slaapt en dan weer terugdraaien op uw rug."

"En ook niet te veel bij nadenken zeker?"

"Niet teveel bij nadenken."

"Nou dank u wel hoor zuster."

Dag zes

Uitzicht vanuit de bezoekerskamer

Een dag van onderzoeken en wachten.

Onderzoeken: het blijkt dat elk ziekenhuis eigen gegevens bijhoudt over alle onderzoeken die gedaan worden. Gisteren dus in Leiden bloed afgenomen, hartfilmpje en longfoto gemaakt voor hun dossier, en vandaag weer precies dezelfde onderzoeken voor het dossier van Bronovo. Zinloos zou ik denken maar ik ga natuurlijk niet over de bureaucratie waar ik nu onderdeel van ben.
Uit de longfoto bleek dat er nog wat 'kreukeltjes' in mijn longen zaten, met andere woorden delen waar mijn longblaasjes nog niet gevuld waren met lucht. Ik moet nogmaals fors aan de balletje-balletje om dat open te krijgen. Het verklaart deels dat ik op het moment nog snel kortademig ben.

Wachten: op een maatschappelijk werker om mijn praktische zaken te regelen. Gisteren had ik gevraagd om een maatschappelijk werker te kunnen spreken. Dat heb ik vandaag nog een paar keer herhaald. Om half vier werd er gemeld dat er nog iemand zou komen, maar die is niet verder dan het kantoor gekomen. Waar was het ingevulde aanvraagformulier? O, dat formulier was er nog niet. Morgen.

Niet lullen maar poetsen: Intussen kreeg ik wel een aardige mevrouw op bezoek die meldde dat ik op zoek was naar een poetshulp voor twee dagen per week. O ja, een poetshulp, dat wil ik wel. Goed, zei de mevrouw, dan ga ik dat verder invoeren voor de Herenstraat. Maar daar ga ik de komende tijd niet wonen want dat is driehoog, zei ik. O, meneer de Jong, maar als het niet op uw eigen adres is dan kunnen wij natuurlijk niets regelen.

Fysiotherapie: Vanmorgen geoefend met 'lopen' en 'traplopen' met een fysiotherapeute. Hartslag 90; twintig treden op, twintig treden af, weer twintig treden op; hartslag 110 en buiten adem. De komende vijf weken mag ik niets ondernemen zodat mijn borstbeen weer goed aan elkaar kan groeien. Dat wordt dus veel wandelen en conditie opbouwen.

Huisvesting: vanavond met Peter en Els gepraat over hun buitengewone en lieve aanbod dat ik de komende tijd gebruik kan maken van Peter's benedenwoning vlakbij het Zuiderpark. Dat is een geschenk uit de hemel, waar ik (als ik zolang hier mag blijven) vrijdag naartoe ga. Van verschillende kanten heb ik aanbiedingen gehad om boodschappen voor me te doen, me van A naar B te rijden enzovoort, dus het praktische gedeelte lijkt in orde te komen. Er blijken veel mensen om mij heen te bestaan die onbaatzuchtig hulp aanbieden, en dat stemt nederig en dankbaar.
Zolang ik niet in mijn eigen huisje terugkeer blijft Lotte er in wonen. Zij is daarnaast ook op zoek naar betaalbare woonruimte in Den Haag, alleen of met een vriendin, dus wie dit leest: zegt het voort.

Samurai wond: Vanmiddag stapten mijn jongens zeer verwachtingsvol binnen om mijn "Samurai-wond" te bekijken. Ik heb tien cent per view gevraagd voor de dienst. Josse had een 'Kikke'-reactie en Sil trok even wat witjes weg en moest even gaan ziten maar dat trok wel weer bij. Het ziet er op dit moment ook nog wel wat dramatisch uit nu er nog een bloedkorstje op de streep zit.

Bezoek: En dan nog een tijd met Lotte zitten praten in de hal beneden (ik mag inmiddels door het ziekenhuis lopen als ik mij even afmeld), en met Leny, en ervaringsdeskundige Huib op bezoek die vijftien jaar geleden opeens vier bypasses aangemeten kreeg.
Morgen mijn favoriete collega's de zusteressen Jolanda en Catootje op bezoek, die ook tien cent moeten betalen voor een kijkje in mijn shirt, en die speciaal een dansje ingestudeerd hebben om mij op te vrolijken.

Al met al was de dag dus nogal gevuld met bezigheden. Morgen meer.

  
A day of research and waiting.

Research, it appears that each hospital maintains a record of all own researches done. So yesterday in Leiden blood samples, ECG and chest X-ray taken for their archive, and today the exact same research for the case of Bronovo. Pointless I think but I'm not talking about the bureaucracy where I am now part of.

The chest X-ray showed that there were still soms 'puckers' in my lungs, in other words, parts where my alveoli not yet filled with air. I must excersize with the 'balletje-balletje' to get it open. It partly explains that at the moment I am still short of breath quickly.

Waiting: for the right people to arrange my practical affairs. Yesterday I asked a meeting with a social worker. I repeated my request several times today. At half past three it was reported that someone would come, but ihe never came further than the nurses' office. Where was the completed application form? Oh, that form was not there yet. Tomorrow.

Meanwhile, a nice lady came who reported that I was looking for a cleaning lady for two days a week. Oh yes, a cleaning lady, I want that. Well, the lady says, then I'll enter the application for the Herenstraat. oh, but I'll not be living there the first month because that's three high, I say.  
Oh, Mr. De Jong, but if it's not on your own address we can not provide a cleaning lady.

Physiotherapy: This morning, I practiced 'walking' and 'climbing stairs' with a physiotherapist. Pulse 90; twentysteps up, twenty steps down, twenty up again, pulse 110 and out of breath. The next five weeks I can't undertake much so my sternum can grow back together properly. So it will be a lot of walking and building up my physical condition again.
 
Housing: Discussed with Peter and Els this evening about their sweet and extraordinary proposal that I can use Peter's ground floor house near the Zuiderpark for the next month. That is a gift from heaven, where I 'll be going on Friday (if I am allowed to stay here that long). From various sides I have had offers to do the groceries and drive me from A to B and so on, so the practical part seems to work out fine. There appear to be many people around me that offer help and that stems humble and thankful.

Until I return in my own house Lotte will stay there. She is also looking for affordable housing in The Hague, alone or with a girlfriend, so whoever reads this: spread the word.

Samurai wound: This afternoon the boys walked in in antocipation to see my "Samurai-wound". I asked ten cents per view for the service. Josse had a 'Wow'-reaction but Sil got a bit pale. At the moment it still looks a bit dramatic while there is still a blood crust on the line.

Altogether the day was filled with activity. More tomorrow.

VAN DER VOSSEN

Zuster, komt u eens even hier. U heeft mijn naam verkeerd vermeld. Ik lees op dit maaltijdformulier: Mevrouw Vossen. Maar het moet zijn Mevrouw Van Der Vossen. VAN DER VOSSEN!

Mijn zoon, toen die in militaire dienst ging was er zo'n officier die alle namen afriep. Op een gegeven moment riep die officier "Vossen!" Toen heeft mijn zoon niet gereageerd. Aan het eind was mijn zoon nog alleen over. Kwam die officier naar hem toe en vroeg hem wat zijn naam was. Waarop mijn zoon zei: "VAN DER VOSSEN. U hebt mijn naam niet opgelezen".

Dag vijf

Uitzicht op de Herenstraat

Sinds vanmiddag ben ik weer terug in Bronovo Ziekenhuis in Den Haag.
Op de agenda staat in ieder geval een gesprek met een maatschappelijk werker hier, onder andere over de vraag waar ik de komende 6 weken ga verblijven. Elke keer drie trappen op en af is, zeker de eerste weken, uitgesloten.
Daarbij komt dat ik zes weken niets mag tillen dat zwaarder is dan 1 kilo. Er moet dus ook een list verzonnen worden voor boodschappen en koken en dergelijke. De goede voornemens van mijn kinderen ten spijt kan ik dat natuurlijk niet op hen neer laten komen.
Wat betreft werk zal ik voor langere tijd niet fysiek inzetbaar zijn zoals voorheen. Bovendien loopt mijn jaarcontract af rond de tijd dat ik waarschijnlijk überhaubt weer een beetje inzetbaar zal zijn.
Kortom, het is tijd om een aantal praktische zaken te gaan bespreken, en dat gaat morgen starten, althans als er zich een maatschappelijk werker zich meldt.

Vandaag in Leiden gestart met fysiotherapie: traplopen.
Hartslag meten, twintig treden omhoog, tien omlaag, hartslag meten.
Ging goed maar toch raar dat ik op de Herenstraat die 51 treden vaak een paar keer nam met twee treden tegelijk. Behalve die laatste trede dan natuurlijk :-)


This afternoon I was moved back to Bronovo Hospital in The Hague.
On the agenda is a meeting wth a social worker here, among other things about the question where I will live the next 6 weeks.Three stories up and down each time is out of question at least the first weeks weeks. On top of that, I am not allowed to lift anything heavier than 1 kilo the next 6 weeks. Also something will have to be arranged for groceries and cooking and such. Despite the good intentions of my children I can not let that come down on them of course.
As to work, I will not be physically usable like before for a longer period. On top of that my year contract ends around the time that I will probably be available for work at all.
In short, it is time to discuss a series of parctical issues, and that wil start tomorrow. 

Uit de serie Onvergetelijke Dialogen I

Een jaar of vijfentwintig geleden reisden Jan, Cora en ik door het land als Cabaret Puls en traden wij op voor plaatselijke patiëntenraden. Het programma was voor een groot deel geïmproviseerd en de onderwerpen harkten wij vaak vlak voor de voorstelling nog bij elkaar door ons oor te luisteren te leggen bij ons publiek. Om het geheel compleet te maken hadden wij een aantal bizarre dialogen tussen patiënt en zorgverlener achter de hand.

Nu ben ik zelf onderdeel van zulke dialogen. Deze vond afgelopen nacht plaats.


"Bent u wakker meneer De Jong?"

"Nu wel ja."

"En hoe komt het dat u wakker ligt?"

"Omdat u al een hele tijd aan mijn voeteneind staat en met een lampje over de deken staat te schijnen, daarom."

"Maar mensen kunnen wakker liggen om verschillende redenen he, meneer De Jong."

"Dat klopt, en mijn reden is dat u in mijn gezicht schijnt."

"Wilt u dan niet een tabletje om te slapen?"

"Nou ik heb liever dat u daar weggaat, dan kan ik zonder tabletje slapen."

Setje

Het blijft toch een beetje behelpen. In Dudok in Den Haag heb ik een eigen knop op de kassa voor het zogenaamde 'setje': capuccino, glaasje water, glaasje jus. Hier in het LUMC nog geen eigen knop, maar wel een noodsetje.

Balletje balletje

Tijdens een hartoperatie 'zakt' de lucht vaak wat uit de longen en daardoor zijn na de operatie vaak niet alle longblaasjes goed gevuld. Daar is dit interessante instrument voor uitgevonden. De bedoeling is dat je zuigt totdat het balletje tegen de bovenkant aan stuitert. Elk uur tien keer vijf seconden.

Dag vier

We zijn 'dag 4' en ook het laatste infuus is er uit gegaan. Vanmorgen voor het eerst sinds 21 juli gedouched. Dat dat zo lekker kan zijn ... Ik moest er wel bij op een kruk zitten van zuster Monique, voor als ik duizelig zou worden.
Ik beweeg een beetje als een oude man, veel voorzichtiger dan eigenlijk zou hoeven, om 'de wond' te beschermen. De eerste zes weken mag ik niets tillen dat zwaarder is dan een kilo. De kinderen zullen nog aan de bak moeten: boodschappen doen, koken, afwassen ... Ook grote armbewegingen zijn niet toegestaan, zoals zwemmen of mijn bed opmaken. Piano spelen mag daarentegen weer wel, ik heb daar de dokter daar zojuist nog speciaal naar gevraagd. Daarbij hoef ik in feite alleen de zwaartekracht haar werk te laten doen.
Vandaag maar eens een eindje wandelen op de afdeling, bochten oefenen en zo. Eigenlijk begin ik mij ook te pletter te vervelen hier. 

We are 'day 4' and also the last infusion tube went out. This morning I showered for the first time since July 21. Nurse Monique told me I had to sit on a stool just in case I would become dizzy.

I move a bit like an old man, much more careful than I should, to protect 'the wound'. The first six weeks I am not allowed to lift anything heavier than 1 kilo. The children will have to work at home: cooking, groceries, dish washing ... Also large arm movements are not allowed, such as swimming and making the bed. But I am allowed to play the piano.

I think I'll make a little walk today on the ward, practice to take corners and such. Actually I start to be bored here.

Dag drie

Atrovent spray

Bactroban neuszalf

Dit weekend moet ik nog in het LUMC blijven want er is nog geen plaats in het Bronovo. Waarschijnlijk word ik maandag weer terug verhuisd naar Den Haag. Er kwamen vandaag een kluitje artsen aan mijn bed die zeiden dat ik met dit tempo van opknappen misschien maandag al naar huis kon. Dat vind ik vleiend, maar ik wil voor die tijd nog wel wat praktische zaken geregeld hebben.

Heb de Indische zuster gevraagd of zij mijn voeten eens lekker warm wilde krokken of pietjieten, maar daar begon ze toch niet aan. Wel gaf zij mij een hele gemene prik in mijn buik tegen de trombose. Nog een geluk zeg, dat ik daar voldoende buik voor heb ...

This weekend I have to stay in LUMC since there is no place in Bronovo yet. Prbably I am transferred back to The Hague on Monday. A bunch of doctors came to my bed today who concluded that with this tempo I could probably go home on Monday already. I find that flattering, but before going home I want some practical issues to be solved.

Have asked the nurse for a foot massage, but instead she gave me a mean injection in the belly against Trombosis. Luckily I have anough belly for that.

Update

Ik voel mij trouwens goed en niet ziek. Afgelopen nacht wel héél vaak wakker geschrokken uit een hele serie rare mini-dromen en dan lag ik steeds in een ander bed (niet echt dus, voor degenen die alles concreet nemen, maar in mijn beleving).

Verder krijg ik nog met enige regelmaat hevige zweet-aanvallen (dat komt volgens zuster Monique door de pijnstilling, die vandaag afgebouwd gaat worden) en ben ik nog wel snel buiten adem.
Werd ik gisteren nog van top tot teen gewassen door zuster Monique, vandaag heb ik dat op eigen kracht moeten doen. Ik mag zo nu en dan een rondje lopen met een rollator en dat gaat zonder duizeligheden.

Gisteren zijn de drains en het halsinfuus eruit gegaan en sinds vandaag ben ik niet langer verbonden aan de hartmonitor. Die drie drains, dat is een soort Gardena tuinslangenset dat ergens hoog van binnen in de hart- en longstreek ergens aan vast gehecht zit. Ik hoorde iemand vertellen dat ze die hechting gewoon lostrekken als ze die slangen eruit trekken. Griezelig, en ik vond dat ook het minst fijne werkje. Even diep ademen meneer de Jong, en dat uw adem even vasthouden ennnnn .... sluuuuuurrrrp. Klaar, dan gaan we nu de volgende eruit trekken.

Het litteken ziet er netjes uit.

De hoge bloeddruk waarmee ik binnenkwam is verdwenen. Waarschijnlijk is er met de operatie wat dat betreft ook letterlijk wel wat stress van het hart genomen.
 Mijn onverwoestbare positieve kijk op het leven doet waarschijnlijk de rest. 

Al met al verloopt het dus zeer voorspoedig. Er wordt over gesproken dat ik vandaag of morgen weer naar het Bronovo kan en misschien maandag al naar huis. Dat zou een record betekenen, en dat vind ik ook wel heel snel; er moet immers nog wel een en ander besproken worden over nazorg.

By the way I feel good and not ill. Last night I woke up very oftenfrom a series of strange short dreams en every time I woke up in a different bed (not literally, but in my experience). Further I get attacks of sweating regularly (according to the nurse that is caused by the pain medication that is being reduced from today on) and I am short of breath quickly.
Was I washed top to toe by nurse Monique yesterday, today I had to do that on my own strength. I am allowed to walk a little with a rollator and that goes without becoming dizzy.
Yesterday the drains and neck infusion went out and since today I am no longer connected to a heart monitor. 

The scar looks good. 
The high blood pressure I came in with has disappeared. Probably the operation has literally taken some stress from my heart. My indestructible positive view on life probably does the rest.

All in all there is good progress. It is mentioned that I dan go back to Bronovo today or tomorrow and maybe home on Monday. That would mean a record, and I find that very quick; aftercare should be discussed too. 

Heer Flint

Heer Flint leest zijn volgende wetenschappelijk magazine

Tot vandaag lag naast mij heer Flint.

Heer Flint draagt zijn pyamajasje in zijn pyamabroek.
Heer Flint bekijkt alle verpakkingen van alle etenswaren telkens weer van alle kanten om te lezen wat er op staat.
Heer Flint leest tijdens het bezoek van zijn vrouw alvast het grootste deel van het wetenschappelijke magazine dat zij voor hem meegebracht heeft.

Heer Flint interesseert zich vooral voor concrete zaken. Hij vertelt dat zijn omgeving tot zijn verbazing "met meer emoties gereageerd heeft op zijn ziekenhuisopname dan ik ingezien had". Hijzelf had zijn operatie beschouwd (en nog steeds) als een louter technische reparatietaak. Om die reden had hij zich vooraf dan ook vooral verdiept in de werking van de diverse apparaten en machines in de operatiekamer, "en die zijn zeer geavanceerd kan ik u vertellen".

Heer Flint had van fysiotherapie de opdracht gekregen om als oefening "een aantal keren per dag een paar rondjes over de afdeling te lopen". En zo zien wij heer Flint met enige regelmaat op zijn horloge kijken, om vervolgens op vaste tijden uit zijn bed te springen en met geheven hoofd en in een stevig marstempo twee (een paar is twee) rondjes over de afdeling te lopen.

Maar toen heer Flint vanavond om tien uur wederom als een vlo uit zijn bed sprong en zijn rondjes draaide terwijl links en rechts de verlichting al uit floepte, kreeg hij van de zuster te horen dat hij het nu maar eens wat rustiger aan moest doen. Vervolgens kwam heer Flint nogal verbolgen de kamer in. "Ik ontvang hier tegengestelde opdrachten. Eerst vertelt de fysiotherapeut mij dat ik veel moet lopen, en nu moet ik het van de zuster ineens rustig aan gaan doen."

Dag twee

De operatie is voorspoedig verlopen. Er is één bypass geplaatst; daarvoor is een borstslagader gebruikt, die achter de ribben lag en achter de afsluiting vastgemaakt is. De operatie heeft kort geduurd, zo'n 3,5 uur, en het was mogelijk de sedatie laag te houden.De operatie is uitgevoerd 'op een kloppend hart', met andere woorden: hart en longen zijn niet stilgelegd en er is geen gebruik gemaakt van een hart- longmachine. Vanwege het gunstige verloop van de operatie en omdat alles uitstekend bleek te functioneren is ervoor gekozen om al in de operatiekamer de narcose te beëindigen. Dat schijnt maar zeer zelden voor te komen en dit alles wordt gezien als zeer gunstig voor het revalideren.

Van de operatiedag zelf heb ik weinig mee gekregen. Vooraf was ik in een soort roes vanwege die pilletjes Lorazepam, ik heb geen herinnering aan het moment dat ik uit narcose gehaald ben en ook de dag dat ik op de IC doorgebracht heb heb ik waarschijnlijk alleen maar geslapen.

Gisterenavond ben ik overgeplaatst naar de verpleegafdeling. Vandaag is de pijnstilling gestopt en een deel van de infusen verwijderd. Onder andere die in mijn hals, je ziet op de foto het watje nog zitten. Daar was ik wel blij mee, want er hing daar een heel web aan slangetjes dat 'even vastgezet was met twee hechtinkjes'. Dus daar kan niets mee gebeuren hoor meneer de Jong. Even later struikelde een zuster half over de lijnen. Geen schade. Vanavond ook zonder catheter. Moet ik zelf weer gaan bedenken dat ik moet plassen ...

The operation was successful. One bypass has been placed; therefore a artery in the breast was used that was fastened behind the occlusion. The operation lasted short, 3,5 hours and it was possible to keep the seadtion low. The operation was conducted 'on a beating heart', in other words: heart and lungs were not inactivated and no use was made of the heart - lungmachine. Because of the successful course of the operation and because everything appeared to function very well, it was decided to stop the narcosis already in the operation room. That appears to happen very rarely and is seen as very favorable for the revalidation process.

I have no memory of the operation day itself and the day after the operation. Before it I was sleepy from the pills, I do not remember that the narcosis was ended and I have slept all day while I was in IC.

Yesterday evening I was transferred to the normal ward. Today pain medication stopped and part of the infusions was removed. Under which the one in my neck. I was glad about that, a complete web of tubes was hanging there 'that were fastened with two small sutures'. So nothing can happen with that Mister De Jong. A little later a nurse stumbled over the lines. No damage ...  
This evening also without the catheter. Do I have to think myself when to pee ... 

IC LUMC

links van het bed

rechts van het bed

Twee minuten nadat ik het vorige berichtje postte reed the brancard al binnen en een half uurtje later lag ik volledig geïnstalleerd op de IC van het LUMC (er was geen plaats op een normale afdeling). Er verschenen twee artsen aan mijn bed waarvan er één uit het raam staarde en kon glimlachen met zijn lippen en de andere vrolijk was.
Ik ging een pilletje krijgen om te slapen zei de vrolijke, en morgen nog zo een voordat de operatie begint.
Wat voor pilletje dan?
O, gewoon een pilletje waar ik vredig de nacht mee door kon komen.
Ah zo, en had dat pilletje dan ook een naam?
O, dat pilletje heette Lorazepam.
Aha, Temesta dus, en kreeg ik dan 1 of 2,5mg?.
O, had meneer er verstand van dan?
Zo'n beetje, zo'n beetje ...

De dag daarna was ik 'als tweede' aan de beurt, dus in de middag. Daar heb ik verder niet veel van meegekregen. Weer zo'n pilletje en dan naar de 'holding'. Daar viel ik in slaap. Toen ik wakker werd had ik een wond van zo'n twintig cm op mijn borstkas en kwamen er ook ergens drie dikke slangen naar buiten en was ik geopereerd.

Two minutes after I posted the last message the brancard rolled in and half an hour later I was completely installed on a single room in the IC of LUMC (there was no room on a normal ward).Two medics appeared of which one stared out of the window and could smile with his lips and the other was happy. They would give me a little pill to sleep, the happy one said. 
What sort of pill is that? 
O, just a little pill to make it through the night peacefully. 
Aha, and did that little pill have a name as well? 
O, that little pil was called Lorazepam. 
Aha, so Temesta. And would they give me 1mg or 2,5mg, I asked? 
Oh well, did I know about pills? 
A little, a little ...

The following day I was second on the roll, so in the afternoon. I did not notice much of that all. Again such a pill and then to the 'holding'. There I fell asleep. When I woke up I had a 20cm scar on my sternum and three dhick tuble came out my belly and I had been operated.

Update

Vanavond verhuis ik naar Leiden en morgen word ik geopereerd. Vanaf nu dus even radiostilte.

Tonight I move to Leiden and I am operated tomorrow. So from no on radio silence for a few days.

De Gezusters van de Boterhammen I

Tijdens het wachten glijden de dagen langzaam van maaltijd naar koffietijd en weer terug naar de maaltijd. Aangezien de meesten via telemetrie verbonden zijn aan de hartmonitor mogen we de afdeling niet af dus vermaken wij ons voornamelijk hier op de vierpersoonskamer.
Alle disciplines die hier langskomen zorgen voor een doorlopende Muppetshow. Dit zijn de voedingsassistentes. Ze werken al 25 jaar op deze afdeling, spreken plat Haags en moeten niks hebben van kouwe kak.

During the waiting the days go slowly from meal to coffee time and back to meal again. Since most of us are connected to the heart monitor via telemetry we are not allowed to leave the ward and so we entertain ourselves mainly here in the four person room. 
All disciplines that pass by here make one continuous Muppet show. These are the dietician ladies.

Update

De afsluiting zit in de links voor afdalende kransslagader, net onder de bovenste diagonale tak. Er zat ook een afsluiting in de bovenste diagonale tak zelf, die met dotteren geopend kon worden. De arts is flink lang bezig geweest om daar op die 'T-splitsing tegen die afsluiting aan te duwen. Dat was een raar gevoel; alsof er van binnen met een lucifertje geduwd wordt. Na een uur heeft hij dat opgegeven. Doordat het vat helemaal afgesloten is, kwam de contrastvloeistof niet voorbij de afsluiting en kon hij ook niet goed zien waar hij moest duwen.

The occlusion is in the 'links voor afdelende kransslagader' (left front descending coronary artery) just below the upper 'diagonale tak' (diagonal branch). There also was an occlusion in the upper diagonal itself, that could be opened with angioplasty. The physician was busy quite some time to push in that 'T-junction'. That was a weird feeling, as if they pushed inside with a match. After an hour he gave that up. As the artery is completely closed off, the contrast could not pass the occlusion and he could not really see where to push. 

Inleiding

Nou, sinds een week is het officieel: ik ben hartpatiënt.
Een dag of vier achter elkaar kreeg ik als ik als ik op de fiets stapte al snel het gevoel dat er een damschijf net achter mijn borstbeen zat. Een soort branderig gevoel, dat weer weg ging als ik weer van die fiets af stapte. Op een bepaald moment kwam daar ook een soort krampje bij hoog tussen de schouderbladen en een 'koude plek' op mijn linker bovenarm. Behalve interieurarchitect ben ik ook verpleegkundige, dus ik wist wel dat dat niet in orde was. Die drie verschijnselen in combinatie duiden op angina pectoris: zuurstoftekort van de hartspier. Daarom ben ik op zaterdagavond de 21e naar de huisartsenpost gefietst .

Daar werd geconstateerd dat ik rondliep met een hele hoge bloeddruk en werd ik meteen opgenomen via de SEH van het Bronovo Ziekenhuis. In het bloedbeeld werd gezien dat het hart een soort "alarm"-enzym aan het afgeven was en toen dat geconstateerd was lag ik algauw op de CCU. Die nacht heb ik doorgebracht op de hartbewaking met allerlei medicatie om mijn hart zoveel mogelijk rust te geven.

Op maandag kreeg ik een hartcatheterisatie en werd geconstateerd dat een van mijn kransslagaders verstopt is. Meteen daarna, maandagmiddag ben ik naar Leiden vervoerd waar geprobeerd is om te dotteren, maar zonder succes.

Het alternatief is een bypassoperatie. Op die operatie lig ik op dit moment te wachten in het Bronovo Ziekenhuis in Den Haag. Hij zal uitgevoerd worden in het LUMC in Leiden. Zodra daar plaats is word ik daarheen vervoerd. Met deze blog houd ik je op de hoogte van de ontwikkelingen.

Well, since one week it's official: I'm a heart patient.
Some four days in a row, when I mounted my bicycle, I got a feeling there was a checker right behind my sternum. Sort of a burning,, that disappeared when I got of that bike. Except interior architect I am also a nurse, so I knew that was not o.k. Therefore I cycled to the GP on Saturday night the 21st. 
There is was detected that I was walking around with a very high blood pressure and I was redirected to the emergency unit of Bronove Hospital. That night I spent on the CCU with all kinds of medication to give my heart as much rest as possible. 
On Monday I went into cardiac catheterization and it was detected that one of my coronary arteries is blocked.That afternoon I was transported to Leiden for angioplasty, but without success. 
The alternative is a bypass operation. At the moment I am still waiting for that operation in Bronovo Hospital in The Hague. It will be executed in LUMC in Leiden. As soon as there is room I will be moved there. With this blog I will keep you informed about the developments.